Uppeldi í annað sinn og byssur

Ég er tveggja barna móðir. Eldri sonur minn er dásamlegur og góður. Sumum finnst skrítinn áhugi hans á Seinni heimsstyrjöldinni, Hitler og Stalín en mér finnst það frábært (sögulegur áhugi einungis af því góða). Auðvitað bregður mér örlítið þegar hann talar hátt um hversu gott það var fyrir heiminn þegar Hitler "drap sig sjálfur!" og fleira í þeim dúr. En hann er svo ljúfur og góður að ég hef litlar áhyggjur af þessu. Ég veit eftir 7 ára uppeldi að flest sem manni finnst voða mál - er ekkert mikið mál - gengur yfir og lagast með tímanum. Þannig var með sjómannin Voga sem hefur blessunarlega horfið úr lífi okkar og ofuráhuga KS á að fá að horfa á Stubbana... Það gekk yfir og án mikilla átaka.

Ég var að sjálfsögðu með gríðarlegan metnað í upphafi (er enn með metnað en hófsaman og raunhæfan). Þannig var ég ákveðin í að KS fengi ekki að leika með byssur. Þar til hann varð ca 3ja voru engar byssur á heimilinu, einstaka sverð kannski en engar byssur. Svo fór ein og ein byssa/riffill/skammbyssa að bætast í safnið. Bjarki Freyr fæddist því inni í gott vopnabúr (eins og KS kallar vopnasafn sitt) og er hæstánægður með þetta. Hann er líka dásamlegur og góður en hann þarf að díla við annan raunveruleika en KS. Stundum finnst mér eins og að hann hafi fæðst með riffil í hendinni. Það hvarflar ekki að mér að reyna að halda byssum frá BF. Ég reyndi aðeins með KS en sá líka fljótt að hann var nógu hugmyndaríkur til að redda sér bara sjálfur. Þá breyttist brauð, bananar og kubbar í byssur, við öll möguleg og ómöguleg tækifæri.

Ég talaði mikið við KS um frið og að vopn voru slæm og að herir og stríð væri hræðileg fyrirbæri. Við vildum frið á jörðu og bla bla bla.

Í mesta lagi núna bið ég BF að beina byssunni ekki að fólki... og leiðrétti strákana þegar þeir segja skjótti eða drepti - nei nei það á að segja skaut og drap!

Þetta er raunveruleiki í uppeldi. Stundum fara hlutirnir öðruvísi en ég ætlaði, en með umhyggju, þolinmæði og raunhæfum væntingum ganga hlutirnir nokkuð vel.

Það er stuð að vera strákamamma.

Veikindavika

Í upphafi vikunnar talaði ég um að ég hlakkaði til að hugsa um lasarusana mína og líkti þeim við heit, mjúk teppi. Þetta var alveg ágætt til að byrja með en þegar varð sjálf veik og þeir áfram veikir breyttist aðeins stemningin. Einn ljúfur dagur varð að fimm erfiðum. Nú er áttundi eða níundi í veikindum og ég í raun hætt að telja. Strákarnir bilaðir á mér og á hvor öðrum, ég biluð á inniverunni og GFS bilaður á kvartinu í mér...

En við erum öll þrjú að hressast og næsta vika verður heilbrigð og góð. Veit samt ekki hvað ég var að spá þegar ég lýsti yfir tilhlökkun minni yfir að vera heima með veikum börnum og þegar ég líkti þeim við heit mjúk teppi - kreisí ég.

Ég missti af saumó með skemmtilegum konum sem ég var búin að hlakka mikið til að fara í. Einnig frestaðist langþráð stelpusumarbústaðaferð (vegna veðurs ekki mín samt) og strákarnir ætluðu norður en fóru ekki (vegna veðurs en við vorum fegin því þeir voru ekki alveg orðnir hressir).

Sárabót í máli var að ég fékk Krua Thai mat, fékk að sökkva mér í meistarastykkið I heart NY (ég spái Booker ef ekki nóbel fyrir þessa snilld um stúlku sem leitar að ást í NY eftir erfiðan skilnað..) en síðast en ekki síst skúraði Gummi öll gólf á heimilinu! Það toppar án efa allt. Það þarf svo sem ekkert voða mikið til að gleðja mann á þessum síðustu og verstu.