Vonbrigði

Ég viðurkenni að mér leið ekki illa í góðærinu. Ég tók ekki þátt af heilum hug og var svo sem bara meðalmanneskja með undir meðallaun og námsmaður. Mér fannst samt gaman og gott að vita til þess hvað fólkinu í kringum mig gekk vel. Við liðum ekki skort og höfðum það mjög gott á ýmsum mælikvörðum... og höfum enn.

Þegar allt fór að hrynja fann ég fyrir stressi, kvíða og örvinglan. Samt var ég ekki með vinnu - þannig að ég gat ekki misst hana, og ekki átti ég hlutabréf og ég var ekki með erlend myntkörfulán. Það sem veldur kvíðanum og stressinu er að Ísland breyttist á einni nóttu og það er bara hrikalega erfitt að feisa það.

Margir halda því fram að hrunið verði til góðs. Að gömul og góð gildi verði aftur í hávegum höfð. Ég upplifi ekki endurkomu góðra og gamalla gilda. Ég upplifi mikla sundrung, reiði og kvíða.

Ég sjálf efast um allt og alla. Allir eru svikarar og lygarar. Sérstaklega þeir sem með völdin fara, stjórnmálamenn, háttsettir embættismenn og bankastjórar. Tilfinningarnar eru stórar og miklar og erfiðar að eiga við.

Mig langar svo að vera jákvæð og bjartsýn fyrir hönd okkar allra. Ég gríp allar góðar og jákvæðar fréttir og gleðst.. í svona 5 mín. því þá er aftur komið eitthvað hneyksli upp á borðið og tal um að Ísland hrynji aftur ómar um allt. Hvernig getur land sem er í rúst rústast meira?

Hræðsluáróður, kolsvartar efnahagsspár, svartsýni og neikvæðni.

Og hvað á að kjósa?

Ef einhver reynir að vera jákvæður og bjartsýnn er hann barnalegur og jafnvel að reyna að hylma yfir.
Ef einhver er svartsýnn og að eigin mati raunsær er hann að eyðileggja fyrir Íslandi.
Ef einhver segir satt um stöðu mála er hann ekki að segja allt og ekki allt satt.

Þeir sem vilja álver eru að hugsa um þjóðarhag og að koma á atvinnu á ný á kostnað náttúrunnar og framtíðar landsins.
Þeir sem er á móti álverum er sjálfselskir náttúrufasistar sem vita ekkert hvernig það er að búa úti á landi.

Þeir sem vilja ESB vilja bjarga Íslandi en aðallega vilja þeir komast til Brussell og eru að hugsa mest um eigin hag.
Þeir sem eru á móti ESB vilja bjarga Íslandi og halda auðlindunum og völdunum hér heima og eru að hugsa mest um eigin hag.

Ég vil vernda náttúruna, byggja upp ný atvinnutækifæri, fá stöðugan gjaldmiðil, standa vörð um hag þjóðar og auðlindir, öflugt menntakerfi, sanngjarnt heilbrigðiskerfi, jafnrétti og jafnræði, bjarta framtíðarsýn og samstöðu. Ég er barnalegur þjóðernissinni og svikari við land mitt með kratalegar vonir og kommónista væntingar. GOD!!!

Það er mér mikil vonbrigði hversu erfitt ég á með að ákveða mig. Það eru mér mikil vonbrigði hversu sundurlynd og reið þjóðin er. Það eru mér mikil vonbrigði hvernig stjórnmálamenn, bankastjórar og háttsettir embættismenn hafa svikið heila þjóð. Það eru mér mikil vonbrigði að ungt fólk gat fengið 4 milljóna króna myntkörfulán til að kaupa bíl - 100% lán. Það eru mér mikil vonbrigði að geta ekki treyst á krónuna. Það eru mér mikil vonbrigði hvernig sukk og svínari virtist vera í lagi lengi vel á Íslandi. Það eru mér mikil vonbrigði að sama fólkið vill aftur upp á dekk og sér ekki villu síns vegar. Það eru mér mikil vonbrigði að geta ekki fundið neitt svar við öllum spurningunum og fá enga von frá duglitlum skömmustulegum samviskubitnum stjórnamálamönnum.

Tóti tannálfur mætti á svæðið

Á Skírdag kom Una vinkona í heimsókn og í ljós kom að þau voru bæði með lausa tönn og nákvæmlega sömu tönn. Þau ræddu þessi mál og önnur á meðan þau flettu bókinni World War II (discover the war that shaped the modern world - and the history of this global conflict) og Urður hljóp um með hríðskotabyssu, pabba hennar til mikillar ánægju. Bjarki slefaði á Tjörva og snýtti sér í bindið hans (af þvi að hann hló svo mikið af T sem er alveg í uppáhaldi þessa dagana) á meðan Hekla lét til sín taka þar sem þörf var á. Svo sló hún flötum lófanum í borðið og öskraði hátt á pabba sinn þegar hann vildi ekki hlýða - en ekki hvað?

Þessi stund var góð en dagurinn átti bara eftir að verða betri.

Una hringdi í KS um kvöldið og sagði honum stórfréttir um tönnina sem hafði verið kippt út nokkrum mín. áður. KS var skiljanlega mjög spenntur en sagðist einnig vera mjög smeykur. Þau ræddu saman góða stund þar sem Una hughreysti vin sinn og sagði honum að hún skildi hann vel. Hún hafði líka verið hrædd við þetta en hann yrði að treysta henni - þetta var ekkert svo vont! Hún gaf honum góð ráð og hann bætti inn í þegar við átti: Una - þú veist bara ekki hvað ég er viðkvæmur. Una svaraði þá - jú Kjartan Sveinn ég veit það - ég var svona líka. KS hélt þá áfram. Já en Una - að missa tönn er ekki barnaleikur fyrir mér.... Og endalaust ræddu þau stóra tannmálið þar sem KS gerði mikið úr hræðslu sinni en Una stappaði í hann stálinu.

Hálftíma síðar var tönn KS tekinn líka. 09.04.09 misstu Una og KS tennurnar sínar. Bæði algjörar hetjur og snillingar.

KS skrifaði tannálfinum bréf:

Kæri Tóti tannálfur!

Ég, Kjartan Sveinn, er búinn að láta pabba kippa í tönnina.
Þetta var eins og að fá horn á nauti í sig.
Ég vona að þú hafir aðstoðarmenn. Þetta er fyrsta barnatönnin mín.
Bið að heilsa Unu.
Þinn Kjartan -

svo bað hann um 4 10 kr. og uppskar að sjálfsögðu vel.