Veit ekki af hverju en mér finnst tíminn líða svo hratt. Ég er líka alltaf að segja eitthvað dularfullt eins og- bráðum fer nú að vora.. sumarið er rétt handan við hornið.. bráðum kemur betri tíð með blóm í haga. Þrjátíu ára að verða áttræð.

IH barði mig næstum í gær þegar fór að tala um frostið í næstu viku. Horfði á mig og bara - ERTU Í ALVÖRU AÐ TALA UM VEÐRIÐ VIÐ MIG??? Mjög scary hún IH vinkona mín en hún hefur náttúrlega búið svo lengi í NY að hún kann bara ekki lengur að meta íslenskt tjitttjatt. Anna aftur á móti skilur mikilvægi þess að ræða um veðrið. Heyrði í henni í dag og eftir 5 mín. samtal fórum við að ræða af mikilli alvöru og innlifun um veðurspána og mun á veðri í Dene og Íslandi og mun á veðri á Ak og Rey. Þetta er lífið.
Þrítugar að verða áttræðar.

Skrapp á ústölur og keypti snilldar skó - létta gönguskó. Nú get ég labbað í öllu veðri og vindum. Þarf ekki að fylgjast eins vel með veðurspánni eða hvað?