Ég efast

Þó ég hafi ekki bloggað mikið undanfarið þýðir það ekki að ég hafi ekki miklar skoðanir á málum.
Ég eins og fleiri er þó orðin ofboðslega þreytt á ástandinu, á fréttum og á mönnum og málefnum.

Það virðist sem fáir hafi svör en margir hafi spurningar. Það sýður á fólki alls staðar og hroki og yfirgangur ráðamanna er ekki að hjálpa. Ráðamenn verða að axla ábyrgð og svara heiðarlega.

Ég vil sjá uppstokkun í stjórnarliðinu og að fullt af fólki segi af sér. Ég er samt ekki viss um að kosningar séu málið. Ég vil ekki kosningar og fögur loforð. Ég vil sjá breytingar til batnaðar og framtíðarsýn.

Það er ömurlegt að fara að sofa á hverju kvöldi með kvíðahnút í maganum. Ég hef það ekki slæmt en ég á erfitt með að sofna.
Ég hugsa um þá sem eru að missa vinnuna og húsin sín. Svo hugsa ég fáránlega mikið um peninga. Um krónuna og ESB. Hvað er málið með það? Hvar eru peningarnir og skulda börnin mín í ALVÖRUNNI allan þennan pening? Þetta er ekki sanngjarnt og mig langar til að leggjast í gólfið og öskra. Grenja og öskra. Ætli einhver myndi hlusta?

Efast um það.