Endalaus pirringur

Við Anna sátum í kaffi í Hámu nýlega og vorum eins og skets úr Spaugstofunni. Blótuðum siðlausum auðmönnum og kjarklausum stjórnmálamönnum í sand og ösku.

Mér blöskrar umræðan á Alþingi og oft sú orðræða sem þar fer fram. Mikið svakalega er ég þreytt á því að velta fyrir mér hver sé i hvaða liði og þreytt á að hlusta á stjórnmálamenn draga fram eldgamlar syndir. Við vitum að xD og xB eiga stóran þátt í hruni Íslands. Sumir þeirra hafa meira að segja viðurkennt það. Ok það er glatað og fúlt að dómgreindarleysi stjórnarmanna og margra annarra hér á landi hafi verið svona ótrúlega mikið. Sala bankanna markar upphafið að endinum að mínu mati. Það er ekki hægt að benda á einn en það er hægt að benda á hópa og það er hægt að krefjast þess að þeir sem báru ábyrgð sýni ábyrgð og fái dóm. Ekki dóm götunnar. Dóm réttlætis.
En við þetta vil ég bæta að eins og mér leiðist að hlusta á xD og xB fría sig ábyrgð þá er gjörsamlega ömurlegt þegar xS og VG velta sér upp úr forarpytti fortíðar í stað þess að byggja upp traust og horfa til framtíðar. Þeirra verkefni er að halda áfram, hvetja og sameina þjóðina en ekki halda þjóðinni fanginni í skulda-skjaldborg. Koma með lausnir og nýjar leiðir. Leysa vanda og vanda til verka. Djöf.. nenni ég ekki flokka ógeðs pólitík lengur! Stop it og vinnið ykkar verkefni - látum dómskerfið um að dæma menn. Þjóðin er ef til vill gleymin en hún er aðallega þreytt á aðgerðarleysi. Ef þið standið ykkur vel þá þurfið þið ekki að taka þátt í skítkasti og hörmulegheitum á ALÞINGI. Rise above it!

Mig verkjar í hausinn við að hlusta á fréttir og lesa blogg. Ég hef reynt að kúpla mig frá fréttum og set frekar góða tónlist á og tek til. Það er ALLT skemmtilegra.

Ég er hrædd um að í ljós komi að stjórnmálamenn og embættismenn hafi brugðist trausti okkar. Eins hafi auðmenn, útrásarvíkingar, bankamenn og aðrir farið glæfralega með fé og hegðað sér ósiðlega - en er hægt að dæma þá? Var eitthvað saknæmt í gangi? Ég eiginlega vona það því án réttlætis og án dóma er þjóðin týnd í samsæriskenningum og of upptekin við að spá í - í hvaða liði hver er í og hver gerði hvað hvenær - til að halda áfram með lífið og koma Íslandi á réttan kjöl.

Ég trúi því enn að við eigum von. Ég veit að það er fullt af frábæru fólki að láta hugmyndir verða að veruleika, nýsköpun eða sjálfsbjargarviðleitni. Skiptir ekki máli - við megum og eigum ekki að gefast upp. Við skuldum börnum okkar það.

Þá segi ég - því þó að ég vilji halda því fram að ég hafi ekki verið að tapa mér í gullæðinu þá skulda ég börnunum mínum samt að halda áfram. Hvað græða þau á því að ég grenji yfir óréttlæti heimsins og heimsku ráðamanna? Samt grenja ég og væli annað slagið og mun gera áfram.
En ég mun líka gleðjast og halda áfram því það er ekkert annað í boði.

Klapp á bak

Þessi vika var alveg hreint mögnuð. Ég skipulagði og sat stjórnarfund og einnig teymisfund vegna rannsóknarinnar. Ég sá um að innkaup á vörum og skreytingum vegna opnunarteitis, bjó til veitingar, skreytti salinn og gekk frá eftir opnun. Ég var ásamt kennara mínum með erindi á Þjóðarspeglinum. Þessa daga sendi ég einnig tölvupósta og vann í ýmsum málum sem og sendi Ma ritgerðina mína til eins kennara míns. Nú... 5 daga af síðustu 7 hefur GFS verið í útlöndum. KS fór norður í 2 daga og það þurfti að fara með og sækja hann á flugvöllinn. Þetta heppnaðist allt nokkuð vel þó að sumt hafi alveg mátt ganga aðeins betur (til dæmis var erfitt að áætla magn í boðið.. og það var smá of mikið af grænmeti í boðinu: note to self - fólk vill frekar gotterí en grænmeti). Heimilið er líka í góðu ástandi en ég þakka það góðviljuðum vinum og fjölskyldu sem hafa boðið okkur til sín í mat og heimsóknir. Móðir mín og faðir hjálpuðu mér á erfiðustu álagspunktunum og þau fá svo sannarlega líka klapp á bak og mínar bestu þakkir. Og síðast en ekki síst kíktum við Þóra á Ingó á Ólíver og ég þakka henni fyrir dásamlegar samverustundir og stuðning!
Þetta er alveg brútal mikið mont blogg um minn eigin dugnað en þar sem það er ekki oft sem ég sýni þessa ofurduglegu og metnaðargjörnu hlið þá varð ég að bóka þetta hér mér til minnis um að allt er hægt. Meira að segja ég get verið mansísk ef ég ætla mér það.
Plús.. hef ég lesið 160 bls. í bókinni Sex grunaðir en ég er með hana í 2ja vikna láni og á að skila í næstu viku. Ég skal klára og geri auðvitað allt til að forðast sekt. Bókin er 640 bls. ca.
Stuuuuuð og stemning!

Uppeldi í annað sinn og byssur

Ég er tveggja barna móðir. Eldri sonur minn er dásamlegur og góður. Sumum finnst skrítinn áhugi hans á Seinni heimsstyrjöldinni, Hitler og Stalín en mér finnst það frábært (sögulegur áhugi einungis af því góða). Auðvitað bregður mér örlítið þegar hann talar hátt um hversu gott það var fyrir heiminn þegar Hitler "drap sig sjálfur!" og fleira í þeim dúr. En hann er svo ljúfur og góður að ég hef litlar áhyggjur af þessu. Ég veit eftir 7 ára uppeldi að flest sem manni finnst voða mál - er ekkert mikið mál - gengur yfir og lagast með tímanum. Þannig var með sjómannin Voga sem hefur blessunarlega horfið úr lífi okkar og ofuráhuga KS á að fá að horfa á Stubbana... Það gekk yfir og án mikilla átaka.

Ég var að sjálfsögðu með gríðarlegan metnað í upphafi (er enn með metnað en hófsaman og raunhæfan). Þannig var ég ákveðin í að KS fengi ekki að leika með byssur. Þar til hann varð ca 3ja voru engar byssur á heimilinu, einstaka sverð kannski en engar byssur. Svo fór ein og ein byssa/riffill/skammbyssa að bætast í safnið. Bjarki Freyr fæddist því inni í gott vopnabúr (eins og KS kallar vopnasafn sitt) og er hæstánægður með þetta. Hann er líka dásamlegur og góður en hann þarf að díla við annan raunveruleika en KS. Stundum finnst mér eins og að hann hafi fæðst með riffil í hendinni. Það hvarflar ekki að mér að reyna að halda byssum frá BF. Ég reyndi aðeins með KS en sá líka fljótt að hann var nógu hugmyndaríkur til að redda sér bara sjálfur. Þá breyttist brauð, bananar og kubbar í byssur, við öll möguleg og ómöguleg tækifæri.

Ég talaði mikið við KS um frið og að vopn voru slæm og að herir og stríð væri hræðileg fyrirbæri. Við vildum frið á jörðu og bla bla bla.

Í mesta lagi núna bið ég BF að beina byssunni ekki að fólki... og leiðrétti strákana þegar þeir segja skjótti eða drepti - nei nei það á að segja skaut og drap!

Þetta er raunveruleiki í uppeldi. Stundum fara hlutirnir öðruvísi en ég ætlaði, en með umhyggju, þolinmæði og raunhæfum væntingum ganga hlutirnir nokkuð vel.

Það er stuð að vera strákamamma.

Veikindavika

Í upphafi vikunnar talaði ég um að ég hlakkaði til að hugsa um lasarusana mína og líkti þeim við heit, mjúk teppi. Þetta var alveg ágætt til að byrja með en þegar varð sjálf veik og þeir áfram veikir breyttist aðeins stemningin. Einn ljúfur dagur varð að fimm erfiðum. Nú er áttundi eða níundi í veikindum og ég í raun hætt að telja. Strákarnir bilaðir á mér og á hvor öðrum, ég biluð á inniverunni og GFS bilaður á kvartinu í mér...

En við erum öll þrjú að hressast og næsta vika verður heilbrigð og góð. Veit samt ekki hvað ég var að spá þegar ég lýsti yfir tilhlökkun minni yfir að vera heima með veikum börnum og þegar ég líkti þeim við heit mjúk teppi - kreisí ég.

Ég missti af saumó með skemmtilegum konum sem ég var búin að hlakka mikið til að fara í. Einnig frestaðist langþráð stelpusumarbústaðaferð (vegna veðurs ekki mín samt) og strákarnir ætluðu norður en fóru ekki (vegna veðurs en við vorum fegin því þeir voru ekki alveg orðnir hressir).

Sárabót í máli var að ég fékk Krua Thai mat, fékk að sökkva mér í meistarastykkið I heart NY (ég spái Booker ef ekki nóbel fyrir þessa snilld um stúlku sem leitar að ást í NY eftir erfiðan skilnað..) en síðast en ekki síst skúraði Gummi öll gólf á heimilinu! Það toppar án efa allt. Það þarf svo sem ekkert voða mikið til að gleðja mann á þessum síðustu og verstu.

Hvurslags eiginlega rugl er þetta?

Er að reyna að tala ekki eða hugsa ekki um DO. En það reynist mér næsta ómögulegt. Það eina sem ég get gert er að þakka Guði fyrir að vinna ekki lengur á Mogganum. Það hefði verið mér of erfitt að selja auglýsingar í flokksblað og sérstaklega undir stjórn DO.

He who must not be named.

Þetta er svona eins og með smábörnin. Maður vill ekki að þau hegði sér illa - segi kúkapiss og fleira þegar ekki á við - en maður vill heldur ekki veita þeim og ósiðunum of mikla athygli. Maður vonar að þetta hverfi bara einn daginn... Ignore ignore ignore.

Kristilegt uppeldi

Ég reyndi með KS. Pabbi reyndi líka. Við reyndum saman. Við fórum nokkrum sinnum og stundum gekk alveg ágætlega en oftast var KS ekki að fíla þetta. Það var töff þegar Pétur Ben stjórnaði tónlistinni og þá var KS sáttur. Það er samt eitthvað við barnamessurnar nú til dags eða ef til vill hefur þetta alltaf verið svona en gestir eru 90% stilltar og prúðar stúlkur.

Kannski var þetta meira fyrir mig gert enda tengi ég góðar minningar og tilfinningar við það að fara í barnamessu. Ró og friður og ljúfur söngur. Ég ætla ekki einu sinni að útskýra hvernig KS bregst við kristilegum boðskap í dag... Hann var samt mjög sáttur við sumarnámskeiðið hjá KFUM&K þannig að ef til vill er von.

Ég ræddi við BF um barnamessu og við ákváðum að skella okkur í gær. Drösluðumst áfram í rigningu og roki en það er mjög stutt að fara. Sérstaklega núna þegar barnamessan fer fram í nýja safnaðarheimilinu. BF leist ekkert á þetta en sat nokkuð góður fyrstu mín. Svo vildi hann bara fara heim. Minnti mig á þegar við fórum með KS á Línu og hann talaði mjög hátt um að hann vildi fara heim. HEIM HEIM HEIM.... Ég reyndi að díla við hann. En ákvað að pína hann ekki og byrjaði að klæða hann í úlpu. Þá kom púki í kauða og hann sagði bara.. Kúkapiss kúkapiss... og ég bara shit shit... og dreif okkur út við óminn af tikkitikkitakk. Nei takk.

Spurning hvort að barnamessur séu ekki bara fyrir stelpur.

Hjóladagur fjölskyldunnar
var haldinn hátíðlegur eins og alltaf hér á Ásbraut. Þar sem er hreyfing og fjölskyldufjör - þar erum við.
Við pumpuðum í dekk og rótuðum eftir hjólahjálmum og þutum af stað. Eftir kortershjólatúr ákváðum við að taka smá pásu. Þá hringdi ég í pabba..
Pabbi: hvar eruð þið?
me: Við erum hérna að hjóla.
Pa: Já öll fjölskyldan bara.
Ég: Já já öll fjögur ;-)
Pa: Það er aldeilis... (áherslupása).. heilbrigt!
Svoldið eins og þetta kæmi honum á óvart. Eins og þruma úr heiðskíru.
Hann komst svo að því síðar að við vorum í pásu á KFC á N1 eftir nkl. 15 mín hjólatúr þar sem 7 mín. fóru í að reiða hjólin. Pásan endaði svo þannig að við vorum sótt þar sem KS var að verða of seinn í afmæli og úti var úrhellisrigning. Maður lætur nú ekki bjóða sér hvað sem er.

Við pabbi og BF fórum á Upp og skemmtum okkur vel þar. Svo fórum við heim og BF dundaði sér við hljóðlátan leik og ég las og las og las. Dásamlegt og heilbrigt yes indeed.